امروز داشتم يه مطلب خفن راجع به سياهچاله هاي فضايي ميخوندم كه حسابي تا الان فكرمو مشغول كرده. سياهچاله به پديده اي ميگن كه به تعداد زياد توي كائنات وجود داره و داراي قدرت گرانش خارق العاده ايه. طوري كه نور رو هم به درون خودش ميكشه. توي اين مطلب اومده بود كه يه عده از دانشمندان فكر ميكنن كه جهان حال حاضر، پنج بعديه. تا الان تصور همه اين بود كه جهان 4 بعده، 3 بعد فضا و يك بعد زمان. اگه اين نظريه پنج بعدي بودن جهان درست باشه، امكان داره كه كل كائنات به اين بزرگي و لايتناهي، خودش يك سياهچاله باشه!!!!! عين هر سياهچاله ديگه. يعني توي هر سياهچاله يك جهان و كائنات به اين بزرگي باشه و دوباره داخل اون چندتا سياهچاله ديگه با چندتا جهان و كائنات ديگه و... الي آخر. فكرشو بكنيد. اين همه جهان تو در تو كه عمرا تا هزار سال ديگه هم نميفهميم توشون چه خبره!!!

گاهي وقتا شك ميكنم! اگه واقعا دليل خلقت اين همه بند و بساط، ما انسانها باشيم، ديگه اين فضاي به اين بزرگي و بي نهايتي ديگه چيه؟! يعني خدا كارش با همين كره زمين تنها راه نميفتاد؟! خيليه ها!!

امروز يه تجربه عجيب داشتم كه خيلي برام تكان دهنده بود. امروز از طرف پادگان ما رو بردن مرقد خميني و بهشت زهرا تا مثلا با آرمانهاي رهبر انقلاب تجديد ميثاق كرده باشيم!! اما وقتي رفتيم بهشت زهرا به پيشنهاد يكي از رسمي ها، رفتيم به غسالخانه مردگان!!! (غسالخانه رو درست نوشتم؟!!)

براي اولين بار توي زندگيم داشتم شسته شدن يه جسم بي روح رو نگاه ميكردم. تمام مراحل شست و شو تا بسته بندي (!!!) از طريق پنجره قابل ديدن بود. جنازه روي يه ريل مخصوص وارد سالن ميشد. چند نفر با بي رحمي و بي احساسي تمام اونو برميداشتن توي حوض مخصوص ميذاشتن. بعد چند نفري ميريختن سر اون بخت برگشته و از بالا تا پايينش رو انواع و اقسام پودر و ماده ميماليدن. با شدت تمام هم اينكارو ميكردن البته حقم داشتن چون اولا خيلي كارشون عجله اي بود دوما اون جنازه كه ديگه درد و كوفتگي رو احساس نميكرد!! بعد از شستن روي سر و چند جاي ديگه اش پنبه ميذاشتن و دورش نايلون ميپيچيدن (جلدش ميكردن!!!!) وآخرشم با كفن عين شوكولات(!!!) بسته بندي ميكردن و دوباره روي همون ريل ميذاشتن و از اون طرف هلش ميدادن به بيرون، يعني جايي كه خانواده منتظر جنازه هستن!! ديدن اين صحنه ها اونم براي اولين بار حسابي تكونم داد. خيلي بدم اومد كه يه روزي بخوان با منم همين كارو بكنن!! ترجيح ميدم توي انفجاري چيزي بميرم كه اصلا كارم به اين مرده شورخونه ها نكشه!!!! به زور داشتم ديدن اين صحنه ها رو تحمل ميكردم اما يه اتفاقي افتاد كه ديگه به كل حالمو دگرگون كرد. باباي يه بچه رو جلوي چشماش شستن... گريه ها و ضجه هاي اون بچه ديوونم كرد! هرچي دايي و عموهاش سعي كردن نذارن اين صحنه ها رو ببينه حريفش نشدن! واقعا شوك آور بود...

از اونجا كه اومديم بيرون تا همين الان تمام اون صحنه ها جلوي چشامه... يادم باشه هروقت خواستم وصيت نامه بنويسم، يه بندي تبصره اي چيزي هم اضافه كنم كه منو اين شكلي نشورن! همينجوري هولوپي بكنن تو آب و در بيارن!! بسه... راضي به زحمت نيستيم!!!!

خيلي پيش مياد كه با رسمي هاي پادگان راجع به چيزاي مختلف بحث ميكنم و سعي ميكنم يه كم روي طرز فكرشون تاثير بذارم. البته اين كارو خيلي با احتياط انجام ميدم. چون اگه اون عقايد واقعي خودمو بريزم بيرون ظرف سه سوت توي كل پادگان ميپيچه و اينجاست كه تبعيدم كنن جايي كه اسمم هم يادم بره!!! امروزم طبق معمول داشتم با يكي بحث ميكردم ولي فكركنم امروز يه كم زياده روي كرده باشم!!

بحث با اصغر فرهادي شروع شد. سر جايزه اي كه از گلدن گلوب برده بود حسابي جوگير بودم و دنبال يكي ميگشتم سرش خالي كنم. رفتم توي اتاق يكي از همين برادران (!!) كه نسبت به بقيه باهاش صميمي ترم و شروع كردم از فرهادي تعريف كردن. ولي زياد خوشش نيومد و گفت به نظرش فرهادي يه آدم سياه نماي فرصت طلبه كه به خاطر اينكه ايرانو بد نشون داده، بهش جايزه دادن. من با شنيدن اين حرفا برق سه فاز از كله ام پريد و حسابي قاطي كردم. باهاش بلند بلند حرف ميزدم و كار داشت به داد و بيداد ميكشيد. البته دعوامون نشد ولي من ديگه نفهميدم دارم چي ميگم! گفتم: «بابا جمع كن با اين عقايد نخ نمات، همين شماهاييد كه آدمايي مثل فرهادي و فراري ميدين ديگه.» البته بحث به چيزاي ديگه هم كشيده شد. آخرشم وقتي به مساله موسيقي رسيديم كنترلمو از دست دادم و شروع كردم از پينك فلويد حرف زدن!!!! فكر كن!!! بنده خدا رسميه از ترس عرق كرده بود و مدام داشت به دستگيره در نگاه ميكرد كه نكنه يهو يكي بياد تو اتاق و ما رو در حال اينجور مكالمات (!!) دستگير كنه!!

الان كه عصبانيتم يه كم فروكش كرده ميبينم اصلا كار معقولي نكردم كه اون حرفا رو زدم. البته ناگفته نماند انقدر دلم خنك شد كه نگو و نپرس!!! ارزششو داشت فكر كنم...

طبق قاعده و معمولا امروز بايد يه روز خاص براي من باشه. امروز روز تولد يكي از پارادوكسيكال ترين آدمهاي روي زمينه: جناب خودم!!!

هيچ احساسي ندارم. نه خوشحالم نه ناراحت. امروزم مثل خيلي از روزاي ديگه بود. امروزم مثل همه روزاي ديگه احساس ميكنم حياتي ترين چيزي كه بهش احتياج دارم يه خواب آروم و كافيه. خسته ام. خيلي خسته ام. هيچ چيز ويژه اي براي خودم كنار نذاشتم. حتي راضي نشدم يه امروزو ماشين ببرم پادگان كه راحت برم و راحتتر بيام. مثل هميشه! نشستم توي ايستگاه و با اتوبوس واحد اومدم. راضي نشدم بيشتر پاي كامپيوتر بشينم و بيشتر آهنگ گوش كنم. حاضر نشدم براي شام يه غذاي ويژه بخورم. حاضر نشدم شبو بيشتر بيدار باشم و از امروز نهايت استفاده رو ببرم.

نميدونم دليل اين همه اصرارم به اين يكنواختي توي امروز چيه! ولي فكر ميكنم بتونم حدس بزنم. ميدونم كه هيچي قرار نيست تغيير كنه. هيچ اتفاق ويژه اي توي راه نيست. همه چيز ميخواد به طرز مسخره اي عادي پيش بره و منتظر من بمونه... ياد يه جوك افتادم. يه آقايي روزه ميگيره ولي 5 دقيقه مونده به اذان روزه رو ميخوره و باطل ميكنه. بعد برميگرده ميگه: خدايا! خواستم بدوني ميتونم ولي خودم نميخوام!

معني اين همه كار تكراري منم همينه... ميتونم تفاوتم رو وحشيانه فرياد بزنم. ولي نميخوام... بنا به دلايلي!!

قبلا يه بار گفته بودم چقدر از خوشنويسي خوشم مياد و عاشق اين هنرم. هميشه دنبال يه نرم افزاري بودم كه بتونم باهاش اين طرحهاي خوشنويسي پيچيده رو دربيارم. فونت نستعليق عادي هم ديگه كار مارو راه نمينداخت. اما هرچي ميگشتم چيزي پيدا نميكردم . ديگه جوري شده بود كه به برنامه هاي آنلاين هم رضايت داده بودم ولي باز چيزي پيدا نميكردم.

تا اينكه زد و اتفاقي برنامه عالي ميرعماد دستم اومد... برنامه اي كه واقعا هرچي از يه نرم افزار خوشنويسي انتظار داشتم برآورده كرد. الان چند روزه كه از شوق و ذوق همچين برنامه اي خواب و خوراك ندارم و دم به دقيقه دارم باهاش طرح كار ميكنم. اينجا چندتا از اونا رو گذاشتم تا ببينين. البته فعلا تازه وارد فضاي اين برنامه شدم و هنوز زياد روش مسلط نيستم ولي مطمئنا با گذشت زمان و تمرين بيشتر، ديگه ميتركونم!! كيف كنيد...

اینم یه پس زمینه خوشگل و ساده (روش کلیک کنید تا سایز اصلی رو ببینید):

كلا از هر زاويه اي كه نگاه ميكنم، هيچ جوره از اين بشر خوشم نمياد!! Lady Gaga رو ميگم. يعني هيچوقت نتونتسم با هيچ كدوم از آهنگا و ويديوها و اجراهاش ارتباط برقرار كنم. به نظرم يه دختري مياد كه به هر چيزي آويزون ميشه تا يه خرده جلب توجه كنه و خودي نشون بده! اون لباساي تابلو و غيرمتعارف، اون حركات عجيب غريب و غيرعاقلانه و... اين آدم مجموعه اي از همه چيزاييه كه من بدم مياد!!!! هيچوقت نفهميدم اين طرفداراش به عشق چي دارن اينقدر بال بال ميزنن. اصلا اين دختر به اين جوگيري و تابلويي ارزش طرفداري داره؟! خلاصه كه اين خانوم ليدي گاگا براي من بدجور مشمئز كننده بود!!!

اما خب كار دله ديگه! دست خود آدم نيست كه! يه بار از سر بيكاري ، كنجكاوي يا هرچي كه شما اسمشو بذارين، يكي از آهنگاي سفارش شده ليدي گاگا رو همراه با متن انگليسيش كه از اينترنت در آورده بودم گوش دادم: You & I. اونايي كه اهل گوش دادن ليدي گاگا و كلا موسيقي خارجي هستن، حتما ميدونن كدوم آهنگو ميگم.

اين آهنگ دنياي منو به هم ريخت!!!! به قدري اين آهنگ و مفهومش برام جلب توجه كرد كه احساس كردم هر كلمه و هر لحظه اش درباره احساسات حقيقي و قلبي من ساخته شده! ملودي آهنگ دقيقا زماني اوج ميگرفت كه گاگا با حرفاش دست ميذاشت اون ته ته قلبم! واقعا نميدونم چي بايد بگم تا بفهميد من توي اين آهنگ چي شنيدم... راستش واسه من كه به كمتر از پينك فلويد و كويين رضايت نميدادم و ذره ذره حرفاي اينا رو ميخوردم، واقعا بعيد بود كه از آهنگ كسي كه اونقدر ازش نفرت داشتم خوشم بياد... تازه بدتر از اون، اجراش بود... دو سه تا اجرايي كه از اين آهنگ ديدم واقعا باعث شد اعتراف كنم با يه آدم كاردرست طرفم. اما اجرايي كه ديگه تير خلاصو به اين تن و بدن درب و داغون زد، اجراي شاهكارو بي نظير ليدي گاگا توي مراسم MTV Video Music Awards سال 2011 بود. همون كه با يه لباس فوق العاده ساده روي صحنه مياد و اداي دوست پسر خودشو درمياره و بعد ميشينه پشت پيانو و شروع به خوندن ميكنه. اوج اجراش هم همونجاست كه برايان مي روي صحنه بهش اضافه ميشه... بايد ببينين تا بفهمين چي ميگم...

به نظر من يكي از چيزايي كه مطمئنا همه آدماي كره زمين دوستش دارن و دنبالش هستن متفاوت بودنه! فكر نميكنم كسي توي دنيا باشه كه دلش بخواد شبيه بقيه باشه و هيچيش با بقيه فرق نكنه.

اينكه چرا «خاص بودن» براي ما آدما مهمه خودش يه بحث روانشناسي خيلي طولانيه كه الان نميخوام بهش بپردازم. چيزي كه برام مهمه، اينه كه آدما حاضرن به چه قيمتي خاص و متفاوت باشن؟! باور كنين من بارها و بارها توي اطرافم آدمايي رو ديدم كه دست به كارهاي فوق العاده عجيب و غيرمعقول زدن فقط و فقط به خاطر اينكه بقيه بگن: اي ول! عجب آدم خاصي! خيلي ها رو ديدم كه بهاي سنگيني رو دادن فقط به خاطر اينكه به عنوان يه آدم خاص شناخته بشن. اما راستشو بخواين فكر ميكنم اكثر آدما هيچ فرقي باهم ندارن. درسته! توي جزئيات زندگي، همه با هم فرق داريم اما وقتي از بالا و از كليات زندگي نگاه ميكني ميبيني آدما همه عين همديگه هستن. هر روز صبح از خواب پا ميشن ميرن دنبال يه لقمه نون و تا شب بدون اينكه هيچ لذتي از زندگي برده باشن روزشون رو به پايان ميرسونن. و اگه ازشون بپرسي دستاورد امروزت چي بود ميگن: انقدر پول درآوردم.. انقدر كار كردم.. انقدر اضافه كاري كردم ... انقدر كلك زدم... انقدر پس انداز كردم... همين! خيلي كم پيش مياد كسي بگه: من امروز خوشحالم چون وقتي صبح داشتم ميرفتم سركار توي خيابون بوي گلهاي باغ همسايه حسابي حالمو جا آورد. يا امروز به يكي كه بهم رجوع كرد كمك كردم. يا امروز وقت بيشتري رو گذاشتم تا كنار خانوادم باشم. يا امروز يه غزل جديد حفظ كردم... يا هزار جور مورد ديگه.

ميبينين؟! ما آدما خيلي شبيه هميم. و جالب اينجاست كه متفاوتترين آدماي روي كره زمين آدمايي هستن كه اصلا ادعاي تفاوت نميكنن. بله! اينجور آدما هيچوقت سعي نميكنن جدا از بقيه به نظر بيان!! بلكه رفتارشون طوريه كه خود به خود تمام اطرافيان اينا رو به عنوان يه آدمي كه با بقيه فرق داره ميشناسن! كار دنيا رو ميبيني؟!!!

سلام آقاي مرادي!

ميدونم كه هيچوقت قرار نيست اينايي كه دارم برات مينويسم بخوني ولي خب بايد يه جوري خودمو خالي ميكردم. اولين روزي كه اومدم پادگانو يادته؟! اولين باري كه با هم گفتگو كرديم يادته؟! از همون روزاي اول كاملا مشخص بود كه اصلا با من حال نكردي! نميدونم چرا ولي خيلي خوب از توي چشمات و طرز نگاه كردنت ميتونستم بفهمم چه احساس دشمني با من داري. هميشه ميدونستم هرجا فرصت پيدا كني زهرتو ميريزي.

متاسفانه چندين و چند بار گيرت افتادم و توام بي رحمانه خواستي حال اين سرباز ناهنجارو بگيري. هيچوقت نفهميدم چرا با من اينجوري هستي ولي خب شايدم مهم نيست. از تو كه رفتارت (ببخشيد) گاهي وقتا مثل حيوون ميشه بعيد نيست. خب طبيعيه توي همچين شرايطي منم ازت دل خوشي نداشته باشم و بدم هم نياد كه يه كوچولو قلقلكت بدم.

اون كت قشنگتو يادته؟! يادته يه بار توي قرارگاه وقتي تنت بود به سربازا گفتي خيلي اين كت رو دوست داري؟! چقدر افسوس خوردم كه به طور كاملا اتفاقي آتيش گرفت و سوخت! باور كن دست خودم نبود وقتي از جلوي دفترت رد شدم و ديدم كسي اون دور و برا نيست اين فكراي شيطاني به ذهنم حمله كرد!!!!! كت خوشگلتم كه روي رخت آويز بود و بدجوري داشت چشمك ميزد... شرمنده! ولي نگران نباش! از اين كتها توي بساط هر بنجل فروشي پيدا ميشه!

حالا اين به كنار! اون پرايد نوك مدادي خوشگلت خيلي حيف شد. ميدوني؟! وقتي از يكي بدت بياد و از كنار ماشين قشنگش رد بشي و يه كليد تيز دستت باشه و كسي هم اون طرفا نباشه شايد بدت نياد ماشين طرف رو با بوم نقاشي اشتباه بگيري!! خداوكيلي خودمونيم، توام مغزت شيش و هشت ميزنه ها! دست خط من تابلو بود!!!

خلاصه ببخشيد ديگه. به قول بچه ها، ما توي مراممون نيست كه بخوايم به كسي خسارت الكي بزنيم ولي خب اگه كسي بخواد بيخودي به پر و پاي ما بپيچه... ديگه بقيه اش رو برو از كت و ماشينت بپرس.

جنگ چيزيه كه مطمئنا همه ازش متنفر و فراري ان. توي اين مساله بحثي نيست.

اما هميشه نسبت به جنگ ايران و عراق يه نگاه خاص داشتم و دارم. من خيلي پيش اومده كه راجع به جنگ هاي مختلف تاريخ مطلب و خاطره و تاريخچه بخونم. البته فكر نكنين به جنگ علاقه دارم!!! كلا خوندن تاريخ خيلي برام لذت بخشه. نكته اينجاست كه چيزايي كه راجع به جنگ ايران و عراق شنيدم هيچ جا نشنيدم. شايد خيليهاشون به نظر اغراق و مبالغه به نظر بياد ولي من اكثرشون رو باور ميكنم.

اينكه جنگ چيز بديه و بايد هميشه ازش دور باشيم درسته. ولي هيچوقت نميتونم احترامي رو كه نسبت به افرادي كه براي كشورمون جنگيدن توي قلبم هست، پنهون كنم. مخصوصا حالا كه خودم سربازي رفتم بيشتر بزرگي كارشون رو درك ميكنم. گاهي وقتا فكر ميكنم چه انگيزه اي باعث شده اين آدما زن و بچه زندگيشونو ول كنن و برن جنگي كه اصلا معلوم نيست سالم برگردن. غيرت و ميهن دوستي و عرق وطن و... به كنار. چيزي كه براي من مهمه فقط يه چيزه. اين آدما به خاطر تعلقاتشون، رفتن جنگيدن و حتي جونشونم سر اين راه دادن و هيچ چيزي از اين بالاتر نيست. اين كه چيزي انقدر برات باارزش باشه كه اصلا توي كتت نره كه يكي بخواد باهاش بازي كنه... چقدر خوب بود اگه توي همه چيزمون همينجوري بوديم... يعني اهداف و ارزشامون انقدر برامون مهم بودن و انقدر جاشون محكم بود كه هيچي نميتونست اونا رو توي دلمون تكون بده.

ولي متاسفانه الان برعكسه... خيلي راحت و با هر مشكل و مانع كوچيكي اهدافمون رو عوض ميكنيم و عين خيالمونم نيست...

سعدي هميشه منو تحت تاثير افكار و سبك فكري خودش قرار ميده. بارها پيش اومده كه از خوندن بعضي جملات و تك بيت هاش به وجد بيام و احساس كنم سعدي دست برده اون ته ته دل من و همون جمله رو به شعر درآورده.

يادمه توي دوران آموزشي با يكي از بچه هاي شيراز خيلي دوست شدم و اونم دعوتم كرد سر فرصت برم شيراز چند روزي پيشش بمونم و به آرامگاه سعدي هم يه سري بزنم.

حتما اين سفر رو توي برنامه ام ميذارم. چون فكر كنم خيلي ضايع باشه كه اين همه ادعاي علاقه و ارادتم به سعدي ميشه ولي يه بارم تا حالا نرفتم پيشش!

راجع به سعدي انقدر حرف دارم كه حالا حالاها بايد بگم. هر بيتش برام واقعا يه داستانه. ميتونم راجع بهش تا مدتها حرف بزنم. اصلا شايد در آينده اين كارو كردم!